ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Λοιπόν, κάνω αυτή τή σελίδα για να μιλισουμε λίγο για την Μακεδονία. Αρχαία, μεσαιωνική και σημερινή Μακεδονία. Θά αρχίσω να μιλάω για τους πρώτους Μακεδόνες, απο που ήρθανε και ποιό πολητισμό είχανε, η αρχαία Μακεδονία δηλαδή.

Oι πρώτοι Μακεδόνες

Οι πρώτοι μακεδόνες ήταν οι Αργεάδαι, (Αρχαία Ελληνικά: οἱ Ἀργεάδαι) Αυτοί ήταν μια αρχαία ελληνική αριστοκρατική οικογένεια και κατακτήθανε η Μακεδόνα περίπου στο 700 π.Χ. Σ’αυτή την οικογένεια, γεννήθικανε μεγάλους ανθρώπους και βασυλιάδες σαν τον Μέγας Αλέξανδρος, ο πατέρας του… κλπ.

Δυναστεία Αργεαδών

  • Κάρανος (μυθικό πρόσωπο)
  • Κοινός
  • Τυρίμας
  • Περδίκκας Α’ 700-678 π.Χ.
  • Αργαίος Α’ 678-640 π.Χ.
  • Φίλιππος Α’ 640-602 π.Χ.
  • Αεροπός Α’ 602-576 π.Χ.
  • Αλκήτας Α’ 576-547 π.Χ.
  • Αμύντας Α’ 547-498 π.Χ.
  • Αλέξανδρος Α’ 498-454 π.Χ.
  • Αλκέτας Β’ 454-448 π.Χ.
  • Περδίκκας Β’ 448-413 π.Χ.
  • Αρχέλαος Α’ 413-399 π.Χ.
  • Κρατερός 399 π.Χ.
  • Ορέστης της Μακεδονίας 399-396 π.Χ.
  • Αρχέλαος Β’ 396-393 π.Χ.
  • Αμύντας B’ 393 π.Χ.
  • Παυσανίας της Μακεδονίας 393 π.Χ.
  • Αμύντας Γ’ 393 π.Χ.
  • Αργαίος Β’ 393-392 π.Χ.
  • Αμύντας Γ’ (αποκατάσταση) 392-370 BC
  • Αλέξανδρος Β’ 370-368 π.Χ.
  • Πτολεμαίος Α’ 368-365 π.Χ.
  • Περδίκκας Γ’ 365-359 π.Χ.
  • Αμύντας Δ’ 359-356 π.Χ.
  • Φίλιππος Β’ 359-336 π.Χ.
  • Αλέξανδρος ο Μέγας 336-323 π.Χ.
    • Αντίπατρος, Αντιβασιλέας 334-319 π.Χ.
  • Φίλιππος Γ’ 323-317 π.Χ.
  • Αλέξανδρος Δ’ 323-310 π.Χ.
    • Περδίκκας, Αντιβασιλέας 323-321 π.Χ.
    • Αντίπατρος, Αντιβασιλέας 321-319 π.Χ.
    • Πολυπέρχων, Αντιβασιλέας 319-317 π.Χ.
    • Κάσσανδρος, Αντιβασιλέας 317-306 π.Χ.

Αλέξανδρος ο Μέγας και την μακεδονική αυτοκρατορία.

Η ελληνική αυτοκρατορία του Μ. Αλεξάνδρου

Η ελληνική αυτοκρατορία του Μ. Αλεξάνδρου

Το Μακεδονικό βασίλειο-κράτος πρόβαλε κυριαρχικά στον ελλαδικό χώρο απο το 359 π.Χ. μετά την άνοδο του Φιλίππου Β’ στο θρόνο, ο οποίος ένωσε υπό την ηγεμονία του τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις-κράτη και δημιούργησε μία πανελλήνια συμμαχία υπό την ηγεμονία του.

Ο γιος του Φιλίππου Αλέξανδρος, αξιομνημόνευτος ως «ο Μέγας», συνέχισε το έργο του πατέρα του, ολοκλήρωσε την ενοποίηση των ανεξάρτητων ελληνικών πόλεων-κρατών της εποχής και κατέκτησε την Περσική αυτοκρατορία και όλο τον τότε γνωστό κόσμο, λίγα χρόνια αργότερα και μέχρι τον πρώιμο θάνατό του το 323 π.Χ..

Το βασίλειο της Μακεδονίας σύντομα έχασε τον έλεγχο των αχανών ασιατικών εκτάσεων, αλλά διατήρησε την κυριαρχία του στην Ελλάδα έως ότου καταλύθηκε από τους Ρωμαίους μετά τους Μακεδονικούς Πολέμους (215 – 148 π.Χ.)

Βυζαντινή Μακεδονία, Σλάβοι και Οθωμανους.

Το πρώτο βήμα προς το Βυζάντιο γίνεται με τη μεταφορά, απ’ το Γαλέριο, της έδρας του στη Θεσσαλονίκη, το 306 μ.Χ. , που γίνεται η δεύτερη, μετά την Κωνσταντινούπολη (πρωτεύουσα του ρωμαϊκού κράτους απ’ το 324 μ.Χ.), πόλη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και παίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Γίνεται τόπος επίσκεψης πολλών αυτοκρατόρων, που συχνά πηγαίνουν εκεί για να ξεκουραστούν ή για να διεκπεραιώσουν στρατιωτικές ή πολιτικές δουλειές. Ταυτόχρονα γίνεται ένα απ’ τα σημαντικότερα πνευματικά και πολιτιστικά κέντρα των Βαλκανίων.

Την εποχή αυτή, απ’ τον 4ο μ.Χ. αι. και μετά, η Μακεδονία δέχεται τις αλλεπάλληλες επιθέσεις κι επιδρομές διάφορων πολεμικών λαών. Τον 4ο αι. εισβάλλουν στη Μακεδονία οι Βησιγότθοι, ενώ τον 6ο και 7ο αι. οι Άβαροι, οι Ούννοι κι οι Σλάβοι προκαλούν φοβερές καταστροφές. Οι Σλάβοι μάλιστα εγκαταστάθηκαν και σ’ ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας. Οι επόμενοι δύο αιώνες περνούν σχετικά ειρηνικά. Η χώρα συνεχίζει την ανάπτυξή της και δυναμώνει την πολιτική της ισχύ. Το 963 ιδρύονται τα μοναστήρια του Άγιου Όρους. Πριν λίγα χρόνια, οι Έλληνες μοναχοί Κύριλλος και Μεθόδιος απ’ τη Θεσσαλονίκη, είχαν αρχίσει τη διάδοση του χριστιανισμού στους Σλάβους. Διαμέσου του Βυζαντίου, ο χριστιανισμός περνά στη Ρωσία.

Ο 11ος όμως αιώνας μπήκε πολύ άσχημα για τη Μακεδονία. Οι Νορμανδοί το 1082 καταλαμβάνουν, μετά από αλλεπάλληλες επιθέσεις, το Δυρράχιο, φτάνουν μέχρι την Καστοριά και το 12ο αι. κατορθώνουν να μπουν νικητές στη Θεσσαλονίκη αλλά σύντομα την εγκαταλείπουν. Το 13ο αιώνα στη Μακεδονία μπαίνουν οι Φράγκοι. Ο αγώνας που οργανώνεται εναντίον τους είναι σκληρός αλλά αποφασιστικός και γι’ αυτό νικηφόρος. Η Μακεδονία δίνει τους πρώτους αυτοκράτορές της στο Βυζάντιο. Ο 13ος όμως αιώνας δεν είναι καθόλου ήρεμος. Ξεσπούν η μια διαμάχη μετά την άλλη κι ο ένας πόλεμος δίπλα στον άλλο και μόνο το 14ο πια αιώνα αρχίζει η καινούρια ειρηνική περίοδος στην ιστορία της Μακεδονίας, που φτάνει στον κολοφώνα της ακμής της το χρυσό αιώνα της Θεσσαλονίκης. Το Βυζάντιο περνά τις τελευταίες του στιγμές κι η Θεσσαλονίκη γίνεται πόλος εθνικής συσπείρωσης.

Μετά από μια μικρή περίοδο κατοχής των Μακεδονικών εδαφών απ’ τους Σέρβους, έρχεται ή τουρκική κατοχή, βαρύ χτύπημα, όχι μόνο για τη Μακεδονία και το Βυζάντιο, αλλά και για ολόκληρο τον ελληνισμό καθώς και για τα Βαλκάνια γενικά. Καταλήφτηκε μάλιστα η Μακεδονία, όχι το 15ο αιώνα, όπως η Κωνσταντινούπολη, αλλά ήδη απ’ το 14ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε σ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ως πέρασμα προς την Ευρώπη, που ένα μέρος της επίσης γνώρισε την τουρκική σκλαβιά.

Απ’ τον πρώτο καιρό της τουρκικής εισβολής, ο ελληνo-μακεδονικός λαός αρχίζει τις προσπάθειες αντιμετώπισης των καταχτητών, που προσωρινά στέφτηκαν μ’ επιτυχίες. Οι Τούρκοι νικήθηκαν μερικές φορές, όπως το 1371(όπου έγινε ανακατάληψη των Σερρών), στη Θεσσαλονίκη το 1403(που την πήραν για λίγο πάλι οι Έλληνες και που 1430 έγινε απ’ τους Τούρκους η άλωσή της). Μα παρόλες τις προσπάθειες, ήταν δύσκολο ν’ αναχαιτιστούν οι Τούρκοι αυτήν την εποχή. Μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης σταθεροποιείται η κατοχή στη Μακεδονία ολόκληρη.

Όπως σ’ όλη την Ελλάδα έτσι και στη Μακεδονία αρχίζει να οργανώνεται ο λαός ενάντια στους Τούρκους.

Το 16ο και 17ο αιώνα πραγματοποιούνται εδώ αρκετές εξεγέρσεις και διάφορα επαναστατικά ξεσηκώματα. Κι εδώ δρουν οι αρματωλοί κι οι κλέφτες, που γίνονται υπερβολικά επικίνδυνοι και πραγματικός μπελάς για τις τούρκικες αρχές.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ένα αξιόλογο φαινόμενο. Όπως τα νησιά της Ελλάδας έτσι και η Μακεδονία, εξαιτίας της σημαντικής γεωγραφικής της θέσης (πέρασμα προς την αναπτυγμένη Ευρώπη), γίνεται εξαιρετικό εμπορικό και συνεπώς και πολιτιστικό κέντρο. Μα παράλληλα συμβαίνει κι ένα άλλο λυπηρό για τον ελληνισμό γεγονός: Η δύσκολη θέση που βρέθηκε η Μακεδονία μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο κι η σκληρή καταπίεση απ’ τους Αρβανίτες, οδήγησαν ένα μεγάλο ποσοστό του μακεδονικού ελληνισμού στον εξισλαμισμό. Επίσης πολύς κόσμος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το έδαφος της Μακεδονίας και να φύγει στην Ευρώπη.

Στα τέλη του 18ου αιώνα διοικητής της Μακεδονίας γίνεται ο Αλή πασάς και λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει η επανάσταση του 1821, η Μακεδονία έχει ριχτεί ήδη με ηρωισμό στον αγώνα ενάντια στους Οθωμανούς. Η κλεφτουριά ξαναζωντανεύει και μ’ ενθουσιασμό δέχεται τα πρώτα επαναστατικά μηνύματα απ’ τη νότια Ελλάδα, το Μάρτη του 1821. Αρχίζει ο αγώνας, στον οποίο οι Μακεδόνες δίνουν άπειρα παραδείγματα ηρωισμού κι αυτοθυσίας. Χτυπιούνται άγρια αλλά δεν υποχωρούν περιμένοντας την ελευθερία του ελληνικού έθνους.

Όμως η ελευθερία αυτή δεν ήρθε για τους Μακεδόνες τον ίδιο καιρό που αποχτήθηκε απ’ τους υπόλοιπους Έλληνες. Το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος που δημιουργήθηκε το 1826, άφησε έξω τη Μακεδονία, που έμεινε στην κυριαρχία των Τούρκων για αρκετά ακόμα χρόνια. Μα ο αγώνας τους δε σταμάτησε. Συνεχίζεται μέχρι το Μακεδονικό αγώνα και τους βαλκανικούς πολέμους (που ως κύριο στόχο είχαν τη Μακεδονία) και το 1913 πια (Ειρήνη Βουκουρεστίου), η νότια Μακεδονία ενσωματώνεται στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Ελληνική επανάσταση, πατριωτισμός και εθνηκισμός.

Η Μακεδονία πέρνει την ελευθερία με τον Μακεδονικός αγώνας του Πάυλου Μελά.

Μακεδονικός αγώνας

Ο Μακεδονικός αγώνας ήταν αντάρτικος πόλεμος στις αρχές του 20ου αιώνα στη Μακεδονία μεταξύ Βουλγάρων και Ελλήνων.

Από το 1890 και ιδιαίτερα κατά το 1900 ο ανταγωνισμός των βαλκανικών κρατών στο μακεδονικό χώρο κορυφώθηκε. Οι Βούλγαροι οργάνωσαν αντάρτικες ομάδες (κομιτατζήδες) οι οποίες από το 1897 άρχισαν να δρουν στη Μακεδονία και με την απειλή των όπλων και χρήση βίας ανάγκαζαν τους κατοίκους της Μακεδονίας να δηλώσουν ότι ανήκαν στη βουλγαρική (Εξαρχική) εκκλησία με στόχο την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία.

Μακεδονομάχοι

Μετά την αποτυχημένη Βουλγαρική επανάσταση του Ίλιντεν κατά των Τούρκων τον Ιούλιο του 1903, οι περιοχές της Καστοριάς και της Φλώρινας αντιμετώπισαν έντονα την βίαιη προσχώρηση χωριών στο βουλγαρικό κομιτάτο με σφαγές και καταλήψεις εκκλησιών για λογαριασμό της βουλγαρικής εξαρχίας. Η άμεση αντίδραση του διορισμένου από το Πατριαρχείο μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη βοήθησε στην αποτροπή της επέκτασης της εξαρχικής επιρροής. Για την αντιμετώπιση της βουλγαρικής απειλής οι Έλληνες οργάνωσαν κι αυτοί αντάρτικες ομάδες και επαναστατικά σώματα, με επικεφαλείς αξιωματικούς του τακτικού στρατού, για την προστασία του ελληνικού πληθυσμού. Τον αγώνα τους συντόνιζαν ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, ο Ίων Δραγούμης από το προξενείο της Ελλάδας στο Μοναστήρι, ο Λάμπρος Κορομηλάς από το προξενείο της Θεσσαλονίκης και ο Δημήτριος Καλαποθάκης από την Αθήνα.

Από το Σεπτέμβριο του 1904, που την γενική αρχηγία των ελληνικών σωμάτων ανέλαβε ο Παύλος Μελάς, οι Έλληνες άρχισαν να επικρατούν σε πολλές περιοχές μετά το 1906 και κυρίως σ’ αυτές που υπήρχε έντονο το βουλγαρικό στοιχείο (Καστοριά, Φλώρινα και Έδεσσα-Γιαννιτσά). Στις μνήμες των περισσότερων ο Μακεδονικός Αγώνας συνδέεται με τον αγώνα του Τέλλου Άγρα στην Λίμνη των Γιαννιτσών και τις συγκλονιστικές αφηγήσεις της Πηνελόπης Δέλτα στο βιβλίο της τα μυστικά του βάλτου. Ο αγώνας των Μακεδονομάχων κράτησε ως το 1908 και απέτρεψε την πραγματοποίηση των βουλγαρικών σχεδίων. Το τέλος του αγώνα στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία συνδέθηκε με την επικράτηση των νεότουρκων οι οποίοι απέτρεψαν με αυστηρότητα το αντάρτικο μεταξύ Βουλγάρων και Ελλήνων. Οι αψιμαχίες μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων αλλά και του καθενός ξεχωριστά με τους Νεότουρκους συνεχίστηκαν με μικρότερη ένταση. Το 1912, οι Σέρβοι, οι Έλληνες και οι Βούλγαροι βλέποντας ότι οι Νεότουρκοι με την ψήφιση του συντάγματος τους δεν παραχώρησαν ελευθερίες στις περιοχές της Μακεδονίας προχώρησαν σε συμμαχία που οδήγησε στον Α’ Βαλκανικό πόλεμο και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Το 1913 ο Ελληνικός στρατός συμμαχώντας με το Σερβικό κατά των Βουλγάρων απελευθέρωσε την ανατολική Μακεδονία.

Ντένης.

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: